Σε μια χωρα μακρινή, μακριά από τα χιόνια
υπάρχουν κάτι άνθρωποι, φοράνε παντελόνια
φαλλό διαθέτουνε μακρύ, με ευκρινείς τις φλέβες
φλοκάτη τρίχα σαν αρνι, μα τελικά λελέδες
Το έθνος έχουν σήμαντρο, και το σταυρό ατσάλι
κι αλλοίμονο στους έρημους, με μπούργκα στο κεφάλι
Χριστό δεν λογαριάζουνε, τον έχουνε γραμμένο
γιατί ο καημένος δίδαξε, να αγαπάς τον ξένο
Μα αυτοί με τον σταυρούλη τους, τραβάνε ολοταχώς
στην χώρα μας προσφέρουνε, χρυσής αυγής το φως!
Σακιά γεμίζουν με άμμο, και γράφουν "μετανάστης"
μετά τα μαχαιρώνουν, το γράφει ο ριζοσπάστης!
Τη μέρα τους περνάνε, με ύμνους και τραγούδια
βρε γιώργο παπαδόπουλε, πολύ σε πεθυμούνε
είχες φωνή αγγελική, γιαυτό δεν σε ξεχνούνε
για όλα φταίει η τουρκιά, το ξέρουν και τα λουλούδια
χορούς χορεύουν αντρικούς, μυρίζει ανδρογόνα
μαζί με τους "ημέτερους", πετάν τα δακρυγόνα
με στυλ ασπίδες φέρουνε, μα δώρα αν περιμένεις
στο σβέρκο γκλομπ μπατσάδικο, και μια ζωή θα τρέμεις
Γλυκά χρυσαυγιτόπουλα, με κάλο στο κεφάλι
ο μετανάστης αν θα σου μπει, θα βγει από την άλλη
μάζεψε τις ασπίδες σου, πάρε τα Γιούγκι-Ο σου
και πανε εις τον διάολο να πολεμάς με τον εγκέφαλό σου.
